چارچوب ملی کنترل داروی ایران

ایران پیشتاز تلاشهای جامعه جهانی برای مبارزه با تجارت مواد مخدر افغانستان بوده است. در سال 1998 ، ایالات متحده ایران را از لیست کشورهای تولید کننده دارو خارج کرد. در اوایل سال 2003 ، دفتر بین المللی مواد مخدر و اجرای قانون وزارت امور خارجه ایالات متحده (INL) اعلام کرد: "شواهد قاطعی در مورد تعهد شدید ایران برای جلوگیری از انتقال مواد مخدر از افغانستان به شهروندان وجود دارد. از آنجا که ایران برای دستیابی به این هدف تلاش می کند ، مطمئناً از ورود مواد مخدر به بازارهای غرب جلوگیری می کند. " 39 به همین ترتیب ، در گزارش استراتژی INSCR 2007 آمده است که "اقدامات ایران از تلاش جهانی علیه قاچاق مواد مخدر بین المللی حمایت می کند." 40

معماری نهادی

در سطح ملی ، نهاد اصلی سیاستگذاری که مسئول برنامه ریزی و نظارت بر جنبه های مختلف مبارزه با مواد مخدر است ، ستاد کنترل مواد مخدر (DCH) است که در سال 1988 تأسیس شده است. DCH فعالیت های مربوط به مواد مخدر پلیس ( مأموران گمرک ، نیروی سپاه و وزارتخانه های اطلاعات ، امنیت ، ارشاد اسلامی و آموزش و بهداشت ، واحد پیشرو در اجرای مواد مخدر). 41

ایران همچنین یک شبکه ابتدایی مبارزه با مواد مخدر در سطح استانی و محلی ایجاد کرده است. در سال 1989 ، با دستور مجمع تشخیص مصلحت نظام ، ستاد مرکزی محمد رسول الله و سه ستاد تاکتیکی سلمان ، مقداد و ابوذر در مناطق شرقی کشور تأسیس شد. در سال 1991 ، ستاد قدس سپاه تأسیس شد. اندکی پس از آن ، کمیته انقلاب اسلامی با نیروی انتظامی ادغام شد و ستاد مرصاد تأسیس شد. بیشتر این ماشین آلات در جهت تقویت ظرفیت دولت برای ردیابی و مهار قاچاق است.

تلاش های کاهش مصرف دارو 42

از زمان تاسیس جمهوری اسلامی ، کاهش عرضه مواد مخدر اصلی ترین رویکرد تهران در مقابله با مشکل مواد مخدر بوده است. مانند سایر کشورها ، تلاش های مبارزه با مواد مخدر ایران به طور سنتی بر دو رکن استوار بود: جرم انگاری داشتن و استفاده از مواد مخدر ، و دستگیری قاچاقچیان و جلوگیری از تأمین مواد. در چند سال اول جمهوری اسلامی ، این رویکرد ریشه در ایدئولوژی و تلاش های رهبری پس از انقلاب برای تحکیم قدرت داشت. برخورد تند علیه مصرف کنندگان و قاچاقچیان مواد مخدر بخشی از "جهاد علیه گناه" بود.

همانطور که قبلاً اشاره شد ، رهبرانقلاب با به دست گرفتن قدرت ، استفاده از تمام مسکرات را غیرقانونی اعلام کردند. آیت الله روح الله خمینی ، مطابق با تنور ضد غربی انقلاب ، اعلام کرد که توزیع هروئین توطئه ای با الهام از آمریکا است. اولین مدیر اجرایی پس از انقلاب و سخنگوی گروه ویژه مبارزه با مواد مخدر ایران ، مختار کلانتری نیز به همین ترتیب درباره افزایش مصرف و اعتیاد در ایران به عنوان بخشی از جنگ غرب علیه اسلام توضیح داد. 43 و سرکوب قاچاق مواد مخدر در سیستان و بلوچستان به عنوان بخشی از مبارزه علیه "فتنه گران" به تصویر کشیده شد. به یقین ، ایدئولوژی اسلامی هنوز هم برای مشروعیت بخشیدن و تقویت سیاست های مبارزه با مواد مخدر دولت ایران استفاده می شود. اما ، همانطور که نشان داده خواهد شد ، هم تفسیر و هم اعمال قوانین مربوط به مواد مخدر در ایران تغییر کرده است.

طی سالهای گذشته ، ایران اقدامات زیادی را برای جلوگیری از ورود مواد مخدر از شرق انجام داده است. دولت ایران برای تقویت مأموران اجرای قانون محلی و استانی ، نیروی آتش بیشتری را به مناطق حاشیه ای مستقر کرده است. از اواسط دهه 1990 ، نیروهای امنیتی ایران تقریباً 30،000 مرد را در امتداد مرز شرقی مستقر کردند. در سال 2000 ، ایران واحدهای بسیج در سطح روستاها را نیز ایجاد کرد که از آن زمان فعالیت آنها از دفاع از روستاها تا انجام عملیات تهاجمی مبارزه با مواد مخدر گسترش یافته است. 44 مقامات ایرانی در تلاش برای پلمپ مرز مشترک با افغانستان ، تلاش کرده اند تا از جمله نصب نرده های سیم خاردار ، استحکامات زمینی و کانال ها ، امنیت مرزی را افزایش دهند. 45

به گفته مقامات ایرانی ، نیروهای امنیتی در فاصله مارس 2005 تا مارس 2006 حدود 300 تن مواد مخدر را توقیف و بیش از 370 قاچاقچی را دستگیر کردند. 46 هیئت بین المللی کنترل مواد مخدر اعتبار قابل توجهی در کشف مواد مخدر در سال 2005 به ایران می دهد و این رقم را 350 نفر اعلام می کند تن 47 (به شکل 2 مراجعه کنید.) در 9 ماه اول سال 2006 ، با محاسبات خود مقامات ایرانی ، تلاش برای جلوگیری از مصرف 7.261 کیلوگرم هروئین ، 6.133 کیلوگرم مرفین و 231،778 کیلوگرم تریاک حاصل شد. 48 UNODC آنچه مقامات ایرانی در مورد تلاش های شدید برای بازداشت خود ادعا کرده اند را تأیید می کند - اینکه مقدار قابل توجهی مواد افیونی رهگیری شده است.

شکل 2

 

دفتر مواد مخدر و جرم سازمان ملل (UNODC) ، گزارش جهانی مواد مخدر 2007 ، شکل 24 ، ص. 48

اما با وجود این دستاوردها ، کارشناسان بین المللی اذعان دارند که بیش از 60٪ هروئین افغانستان قاچاق از طریق ایران همچنان ادامه دارد 49 - توضیحات احتمالی آن در ادامه این تحقیق بررسی می شود.

کاهش تقاضای دارو 50 و کاهش آسیب 51 اقدامات

طی دهه گذشته ، تغییر الگویی در سیاست های مبارزه با مواد مخدر ایران در جریان بوده است ، که با پذیرش بیشتر رسمی و مداخلات کاهش تقاضا و حمایت از آن مشخص شده است. کاهش تقاضا اقدامات مختلفی را شامل می شود که از حمایت از عدم استفاده از مواد مخدر ، تا درمان افراد مبتلا به استفاده از مواد مخدر مشکل ساز و تسهیل دوباره ادغام آنها در جامعه است. کاهش آسیب جلوگیری از انتقال HIV / AIDS و سایر بیماری های عفونی و همچنین مرگ از طریق مصرف بیش از حد دارو از طریق تزریق است.

در اواخر دهه 1990 ، مقامات ایرانی شروع به شناسایی شدت تهدید HIV برای این کشور کرده بودند. از این تحقق تلاش ها ، در ابتدا نسبتاً ناهماهنگ ، برای افزایش آگاهی عمومی در مورد HIV بود. در سال 2001 ، آنها در تلاش برای توسعه برنامه های جامع و هماهنگ تر برای مبارزه با HIV / AIDS ، کمیته ملی ایدز را تأسیس کردند. تابستان سال بعد ، آنها کمیته فرعی موسوم به کمیته ملی کاهش آسیب را تشکیل دادند ، وظیفه توسعه روش هایی برای کاهش آسیب ناشی از تزریق مواد مخدر و جلوگیری از شیوع HIV / AIDS در میان IDU ها. نکته مهم ، اعضای این ارگان ها شامل سازمان های رسمی و غیردولتی بودند - اعم از وزارت بهداشت ، ستاد کنترل دارو ، پلیس ملی ، تلویزیون ایران و مقامات زندان و بهزیستی تا موسسات تحقیقاتی و دانشگاهی.

در بیانیه ای در تاریخ 12 اکتبر 2004 ، قبل از کمیته سوم سازمان ملل ، خانم خانم پیمانه هستایی ، مشاور ویژه ایران در سازمان ملل اظهار داشت:

در تلاش برای ایجاد تعادل بین اقدامات پیشگیری ، درمان و اجرای قانون ، جمهوری اسلامی ایران تصور کرده است که کاهش تقاضا به اندازه کاهش عرضه مهم است. توجه ویژه ای به ایجاد برنامه های پیشگیری م targetedثر برای جوانان و گروه های پرخطر توجه می شود. 52

حمایت از مداخلات کاهش تقاضا و کاهش آسیب در بین مقامات ارشد ایران ، البته بسیار تدریجی ، در حال افزایش است. از اوایل دهه 1990 ، مقامات ایرانی رژیم های درمانی را معرفی کردند که از پرهیز فقط تا سم زدایی است. در سال 1994 ، مداخلات پزشکی برای سو abuse مصرف مواد مخدر قانونی و صریح شد. از آگونیست های مواد افیونی 53 در ابتدا به طور پنهانی در کلینیک های خصوصی استفاده می شد و فقط در سال 2001 به طور رسمی برای برنامه های سم زدایی در دسترس قرار گرفت. تلاش های بعدی برای بهبود درمان دارویی و معرفی مداخلات روان درمانی برای افراد وابسته به دارو انجام شده است. 54

افزایش میزان عفونت HIV ، به ویژه در میان مصرف کنندگان مواد مخدر وریدی ، تغییر در نگرش رسمی نسبت به دیدگاه مطلوب تری از رویکردهای کاهش تقاضا و آسیب را کاتالیز می کند. رزاقی و همکاران بنویسید که "رویکردهای کاهش تقاضای دارو و پیشگیری از HIV همگرایی وجود دارد." 55 جمعیت زندان اولین نقطه کانونی مداخلات مترقی تر ایران بود که به تدریج از آنجا به جمعیت عمومی مهاجرت کرد. در واقع ، جمعیت رو به رشد زندان های ایران میزبان تعداد زیادی از مصرف کنندگان تزریق مواد مخدر است. ایران فقط یکی از 22 کشوری است که خدمات کاهش آسیب به مصرف کنندگان زندانی تزریق مواد مخدر (DIU) را ارائه می دهد. دولت مشاوره همتا ، انتشار اطلاعات و خطوط تلفنی زندانیان را حمایت مالی می کند. سفید کننده برای ضدعفونی سوزن در دسترس آنها قرار گرفته است. زندانیانی که تحت درمان با نگهداری متادون (MMT) یا مراقبت از ARV قرار دارند ، هنگام رهاسازی به برنامه های تبادل سوزن و سایر خدمات بهداشتی ارجاع می شوند. اکثر 28 استان ایران دارای مرکز مراقبت های بعدی برای زندانیانی هستند که به جامعه بازمی گردند. 56

با توجه به عموم مردم ، در دوره دولت اصلاحات محمد خاتمی ، رئیس جمهور پیشین ، ایران نگرش آرام تری را در پیش گرفت و کاربران را "به عنوان مجرمی که نیاز به شفا دارند" جایگزین نکرد. 57 اصلاح طلبان آگاهی و بحث و نشاط درباره منابع و همچنین م mostثرترین روشها برای پاسخگویی به مسئله مواد مخدر را تحریک کردند. در سال 1997 ، دولت قانونی را تصویب کرد که مقرر می دارد مصرف کننده ای که به طور داوطلبانه به دنبال معالجه است از مجازات معاف می شود. 58

بنابراین ظهور اصلاح طلبان در سیاست ایران جو مناسبی را برای تولید ایده های مترقی در مورد مصرف مواد مخدر ایجاد کرد. کار سازمانهای غیردولتی ایرانی (NGO) ، همکاری نزدیک وزارت بهداشت و سایر ذینفعان در دولت و حمایت مداوم در میان سیاستگذاران ارشد ، این تفکر جدید را به یک اقدام مشخص تبدیل کرد. 59 تلاش مشترک آنها باعث سه نوع پاسخ درمانی به سو to مصرف مواد مخدر در جمعیت عمومی شد: (1) تأسیس مراکز درمانی مسکونی تحت حمایت دولت ، (2) تأسیس (در سال 1995) شعبه ای از مواد مخدر ناشناس (NA ایران) و گروه های پشتیبانی NA و (3) احیای کلینیک های سرپایی. 60

به طور کلی توافق شده است که تقاضا و کاهش آسیب به عنوان مفاهیمی و به عنوان م componentsلفه های تلاش برای مبارزه با مواد مخدر ایران در دوره اصلاحات ریشه دوانده است. برخی از تحلیلگران معتقدند که از زمان انتخاب محمود احمدی نژاد برای تصدی پست در آگوست 2005 ، بازگشت به رویکرد اصلی طرف عرضه وجود داشته است. 61 ، با این حال ، دیگران ادعا می کنند که تأکید بر کاهش آسیب ادامه یافته است. به عنوان مثال کامن محمدی گزارش می دهد که تا اواسط سال 2007 ، 51 تاسیسات دولتی ، 457 مرکز سرپایی خصوصی و 26 مرکز انتقال دیگر وجود داشته است. 62 در حقیقت ، مداخلات تقاضا و کاهش آسیب در دوره اصلاحات و دوره های پس از اصلاحات انجام می شود:

  • در سال 2000 ، وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی آموزش پزشکان خصوصی را در زمینه روشهای علمی درمان اعتیاد آغاز کرد.
  • در سال 2002 ، اولین کلینیک درمان نگهدارنده متادون در کشور راه اندازی شد. در همان سال ، وزارت بهداشت کمیته ملی کاهش آسیب را تاسیس کرد ، متهم به توسعه روش هایی برای کاهش آسیب ناشی از استفاده از دارو از طریق وریدی.
  • تا سال 2003 ، تعداد مراکز درمانی سرپایی که توسط اداره رفاه دولت اداره می شدند به 88 مرکز رسید ، در حالی که مراکز وابسته به وزارت بهداشت بیش از 50 مرکز بودند.
  • تا سال 2003 ، وزارت بهداشت برنامه های درمانی متادون را به عنوان یکی از اولویت های اصلی خود اعلام کرد.
  • در سال 2005 ، مجلس رأی داد که هر پزشکی در ایران می تواند متادون را توزیع کند ، البته تحت دستورالعمل های دقیق نظارت.
  • بیش از 60 کلینیک مثلثی ایجاد شده است. این کلینیک ها به نگرانی های سلامتی افراد در معرض خطر (به عنوان مثال ، کارگران جنسی و مصرف کنندگان مواد مخدر) اختصاص یافته است.
  • برنامه های آزمایشی مبادله سوزن مستقر در زندان (NEP) تنظیم شده است.
  • حداقل سه پروژه اصلی برای درمان نگهدارنده متادون در حال انجام است Hospital بیمارستان روزبه. کلینیک مثلث غربی (مرکز مشاوره ایدز وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران ؛ و سازمان غیردولتی پرسپولیس (که کار آن در زیر با جزئیات بیشتری مورد بحث قرار می گیرد)) و تعدادی دیگر در سراسر کشور جوانه زده اند. 63
  • در استان آذربایجان غربی ، 221 مرکز توانبخشی دارو با حمایت بخش رفاه وزارت بهداشت با همکاری دانشگاه علوم پزشکی و 12 سازمان غیردولتی محلی ساخته شده است. 64

گزارش بین المللی هیئت کنترل مواد مخدر برای سال 2006 ، گواه تلاش تهران برای اجرای اقدامات کاهش آسیب ، بیان می کند:

در اوایل سال 2006 ، دولت جمهوری اسلامی ایران یک برنامه اضطراری را برای تأمین 3000 نفر سو ab مصرف مواد مخدر از طریق تزریق در تهران با یک دوره درمانی سه ماهه اعلام کرد. دولت همچنین از نوامبر 2005 تا مارس 2006 طرحی سراسری را برای توانبخشی معتادان به اجرا درآورد. دولت همچنین اقدامات مختلفی را برای مقابله با مشکلات جدی مربوط به سو abuse مصرف مواد مخدر در زندانها انجام می دهد. 65

حمایت از این تلاش ها از منابع ظاهرا بعید بعمل آمده است. در ژانویه 2005 ، شعبه قضایی جمهوری اسلامی ایران با صدور فرمانی از تبادل سوزن حمایت کرده و از مداخله در این مداخلات بهداشتی "ضروری و مثمر ثمر" اخطار می دهد. در همان سال ، آیت الله محمد اسماعیل شوشتری ، وزیر دادگستری نامه ای را به دادستان ارجاع داد و آنها را برای مقابله با شیوع اچ آی وی / ایدز و هپاتیت به وزارت بهداشت توصیه کرد. 66 با بررسی دقیق ، این صرفاً اتفاقی نبود. اعضای برجسته جامعه غیردولتی عمداً شخصیتهای اصلی مذهبی و مقامات دولتی را هدف قرار دادند و داده ها و تجزیه و تحلیل را در تلاش برای جلب حمایت خود به آنها ارائه دادند. 67 در طول سالها ، توده مهمی از طرفداران تمرینکننده در اطراف نیاز به حفظ و افزایش مقیاس تقاضا و اقدامات کاهش آسیب جمع شده اند.

اهمیت سازمان های مردمی در ساخت این شبکه سیاست و در ایده پردازی و همچنین اجرای برنامه های کاهش تقاضا و آسیب نمی تواند بیش از حد بیان شود. کار دو سازمان غیردولتی ایرانی - انجمن آفتاب و تخت جمشید - نشانگر نقشهای اصلی و سهم سازمانهای مردمی ، تنوع غنی برنامه هایی است که آنها اداره می کنند و روابط همزیستی آنها با نهادهای دولتی است. انجمن آفتاب که در سال 1998 تاسیس شد ، ادعا می کند که بزرگترین سازمان مردم نهاد ایران است (دارای دفاتر در 13 استان) و فعالیت های خود را بر آموزش و پیشگیری و همچنین حمایت از خانواده های معتادان متمرکز می کند. این سازمان کارگاه هایی را در جوامع اقلیت برگزار می کند و با حمایت وزارت کار ، کارگاه های آموزشی را در کارخانه های سراسر کشور برگزار می کند. تخت جمشید ، در سال 1999 تاسیس شد ، از یک مدل همسالان و رویکرد بهداشت عمومی در استفاده از مواد مخدر استفاده می کند. از جمله ، این سازمان بزرگترین مرکز نگهداری متادون (MMT) در ایران را اداره می کند. این کار با حمایت وزارت بهداشت و همچنین UNODC انجام می شود. بنابراین ، فراتر از کار واقعی که در این زمینه انجام می دهند ، می توان به این سازمان ها و دیگران کمک کرد تا به توسعه آگاهی و ظرفیت سازی کمک کنند.

همکاری های منطقه ای و بین المللی

به یقین ، اظهارات مقامات ایرانی اغلب با نگرش های متناقضی در مورد سیاست های دارویی کشورهای غربی همراه است. اظهارات آنها با شکایتهایی روبروست که ایران بدون کمکهای مادی و اعتبار شایسته خود ، بار سنگینی را متحمل شده است. برخی ادعا کرده اند که فساد غربی اساساً عامل شیوع مواد مخدر در کشورهای اسلامی است. دیگران آنچه را که تغییر جهت گیری جامعه بین المللی از مبارزه با مواد مخدر به مبارزه با تروریسم می دانند ، فریب داده اند. و در لحظات ناامیدتر ، تعداد معدودی وجود دارد که تهدید کرده اند اجازه فعالیت آزادانه قاچاقچیان را خواهند داد مگر اینکه جامعه جهانی با کمک بیشتری در این زمینه حضور یابد. 68

با این حال ، در همان زمان ، مقامات ایرانی در بالاترین سطوح تأیید کرده اند که با دیگران همکاری مشترک دارند تا مشکل مواد مخدر را برطرف کنند. به عنوان مثال ، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام ، محسن رضایی ، در جلسه ژوئیه 2007 با کمیسیون مبارزه با مواد مخدر EC خواستار بررسی مقایسه ای روش ها و تجربیات کشورهای دیگر در مبارزه با مواد مخدر شد. 69

سیستم جهانی کنترل کننده مواد مخدر متکی به سه کنوانسیون بین المللی است: کنوانسیون یگانه مواد مخدر (1961) ، کنوانسیون مواد روان گردان (1971) و کنوانسیون مقابله با قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و روانگردان (1988). ایران طرف هر سه طرف است. در سال 2001 ، دولت ایران پروتکل 1972 اصلاح کنوانسیون واحد 1961 را تصویب کرد. ایران که یکی از امضا کنندگان پیمان پاریس در سال 2003 است ، طرفدار سرسخت یک رویکرد منطقه ای یکپارچه در زمینه مبارزه با مواد مخدر است.

طی شش سال گذشته ، گزارش های استراتژی سالانه INL وزارت امور خارجه ایالات متحده به طور مداوم بیان داشته است که دولت ایران اراده سیاسی پایدار ملی را نشان داده و اقدامات محکمی علیه مواد مخدر غیرقانونی انجام داده است ، از جمله همکاری با جامعه جهانی در حمایت از تلاش جهانی علیه قاچاق بین المللی مواد مخدر. در واقع ، ایران چندین نقطه تماس و همکاری با شرکای منطقه ای و بین المللی برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر و اخیراً ، برای توسعه مداخلات موثر در کاهش تقاضا و آسیب ایجاد کرده است.

تا سال 2000 ، ایران با ارمنستان ، استرالیا ، فرانسه ، جورجیا ، انگلیس ، ایتالیا ، ژاپن ، نروژ ، روسیه ، تایلند ، ترکیه و ترکمنستان بحث های مربوط به مبارزه با مواد مخدر و / یا تفاهم نامه امضای تفاهم نامه را امضا کرده بود. تبادل سفیر انگلیس و ایران در مه 1999 ، پس از 20 سال وقفه ، به زمینه همکاری انگلیس و ایران در زمینه مبارزه با مواد مخدر کمک کرد. مو مولام وزیر کابینه انگلیس در سفری که به ایران در فوریه 2001 داشت ، قول حمایت از اقدامات مبارزه با مواد مخدر ایران را داد. 70 از آن زمان ، انگلیس (و فرانسه) به افسران و تجهیزات رابط در زمینه اجرای مواد مخدر ، از جمله سگ های مایع شوی ، جلیقه های ضد گلوله و عینک دید در شب کمک کرده است. 71 در اکتبر 2004 ، ایران و ایتالیا تفاهم نامه همکاری در زمینه مبارزه با مواد مخدر را امضا کردند. در این توافق نامه دسترسی متقابل به بانک های داده و همکاری بین پلیس ایران و ایتالیا پیش بینی شده بود. 72

ایران نیز از کمکهای اتحادیه اروپا (اتحادیه اروپا) بهره مند شده است. در سال 2005 ، کمیسیون اروپا 1.2 میلیون یورو برای حمایت از ابتکارات کاهش تقاضا در ایران اختصاص داد. این کمک ها عمدتا در جهت کمک به شبکه های محلی غیردولتی جهت پیشرفت در زمینه کنترل تقاضا برای مواد مخدر و کاهش آسیب صورت گرفته است. 73

در سطح منطقه ای ، ایران در ماه مه 2005 با امارات متحده عربی برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر توافق کرد. 74 در ژوئن سال بعد ، ایران تفاهم نامه ای امضا کرد که متعهد شد به آموزش پلیس مرزی افغانستان کمک کند ، و رهبران افغانستان و جامعه جهانی را به ایجاد "کمربند امنیتی" و از بین بردن تمام آزمایشگاه های فرآوری تریاک فراخواند. 75 در ژوئیه 2007 ، سرتیپ اسماعیل احمدی مقدم دبیر ستاد ستاد مبارزه با مواد مخدر خواستار گسترش تلاش های مشترک ایران و عربستان برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر شد. 76

در اوایل سال 1990 ، مقامات ایرانی برای کمک به سازمان ملل مراجعه کردند. قدرت الله اسدی از وزارت بهداشت در نوامبر همان سال در گفتگوها با مقامات UNODC شرکت کرد. 77 ماه مه بعد ، یک تیم ناظر پنج نفره از ایران با مدیر وقت UNODC جورجیو جیاکوملی دیدار کرد و در مورد هماهنگی فعالیت ها علیه قاچاق غیرقانونی مواد مخدر گفتگو کرد. این امر با درخواست ایران برای حمایت از برنامه های مبارزه با مواد مخدر از سازمان ملل تقویت شد. 78

در سال 1999 ، دفتر UNODC دفتر خود را در تهران افتتاح کرد. کارهای این دفتر کاهش عرضه مواد مخدر / اجرای قانون ، کاهش تقاضای مواد مخدر و حاکمیت قانون را شامل می شود. این دفتر از زمان شروع کار خود درگیر اجرای برنامه NOROUZ ، چتری از چهار برنامه اصلی است که با جنبه های مختلف مشکل دارویی سروکار دارد:

  • CIRUS (استراتژی یکپارچه InteRdiction برای ایران)
  • DARIUS (استراتژی واحد تحقیق و مداخله در مورد سوuse مصرف مواد مخدر)
  • LAS (کمک حقوقی)
  • PERSEPOLIS (تجربه مشارکتی برای ابتکارهای محلی EmPOwering) 79

پروژه داریوش (استراتژی واحد تحقیق و مداخله در زمینه سوuse مصرف مواد مخدر) که در سال 2002 تأسیس شد (مانند سایر پروژه ها) به طور مشترک توسط ستاد کنترل مواد مخدر جمهوری اسلامی ایران (DCHQ) و UNODC توافق شد. موسسه داریوش ، بخشی از این پروژه ، با هدف تقویت پاسخ ملی به اعتیاد به مواد مخدر با تمرکز بر کاهش تقاضا در نظر گرفته شده است. بر این اساس ، موسسه پروژه های تحقیقاتی و آموزشی را سازماندهی ، نظارت و ارزیابی می کند و همچنین راهنمایی محققان را فراهم می کند. این موسسه 60 درصد بودجه خود را صرف پیشگیری از سو abuse مصرف مواد مخدر ، 30 درصد برای درمان و توان بخشی و 10 درصد برای برنامه های کاهش آسیب می کند. 80

با مشارکت UNODC ، ایران راه های توسعه تلاش های مشترک موثرتر در سطح منطقه برای جلوگیری از قاچاق مواد مخدر را کشف کرده است. مقامات ایرانی ، که مدتهاست اصرار دارند که مسئله مواد مخدر یک مسئله "منطقه ای" است ، برای کمک به تدوین یک رویکرد یکپارچه که هر سه کشور هلال طلایی را درگیر می کند ، از UNODC کمک گرفته اند. 81 مقام ایرانی در جلساتی که توسط UNODC و با هدف تقویت همکاری های سه جانبه تسهیل شده است ، شرکت کرده اند. در نتیجه ، در دسامبر 2005 ، افسران ارشد اجرای قانون مواد مخدر توافق کردند که به طور مشترک در مرز گشت بزنند و ارتباطات مستقیم از راه دور برقرار کنند تا اطلاعاتی از ماهیت فوری مربوط به فعالیت های قاچاق مواد مخدر را به اشتراک بگذارند. 82 در ژوئن 2007 ، نمایندگان ارشد سه کشور توافق کردند که برای بهبود مدیریت مرزها ، از جمله ایجاد موانع فیزیکی بیشتر ، افزایش ظرفیت اجرای قانون ، آغاز عملیات مشترک ضد مواد مخدر ، ارتباط بهتر و افزایش اشتراک اطلاعات ، اقدامی انجام دهند. تمرکز بر تمام جنبه های اقتصاد دارو (به عنوان مثال ، مکان یابی و از بین بردن آزمایشگاه های دارو). و جلسات هماهنگی در سطح سیاست را سالیانه دو بار و هر سه ماه یکبار تبادلاتی در سطح فنی انجام دهید. 83